Oaseweekend, ook voor jou?

Het eerste Oaseweekend voor gescheiden vrouwen (3 tot 6 november 2017) is voorbij. We hebben heel positieve reacties hier op gekregen, zoals onderstaande.

Een deelneemster zei: “Ik koester kostbare herinneringen aan ons Oaseweekend 2017, het zorgde voor veiligheid in de gebrokenheid. We durfden met elkaar te delen. Wat goed dat die gebrokenheid er mocht zijn. Ik leer beetje bij beetje mijn verleden los te laten”

Lees meer over de Oaseweekenden van 2018.

Ik gun dit Oase weekend aan alle gescheiden `zusjes` als een waardevolle schuilplaats om op adem te komen

Wat werden we verwend


Ervaring van een van onze gasten

Toch wat gespannen ging ik op reis naar Hoge Hexel. Een weekend met 16 vrouwen met hetzelfde verhaal, dezelfde fases waar we doorheen moeten, met dezelfde achtergrond hoe zou dat zijn? Wordt dat echt een oaseweekend of wordt mijn rugzak nog voller dan op de heenreis? Na een hartelijk ontvangst door twee lieve gastvrouwen werden we met een lekker drankje geïnstalleerd in een kring en kon de kennismaking beginnen. Hoe mooi was het om te merken dat in een hele korte tijd er een goede sfeer ontstond en dat er al snel gesprekken op gang kwamen. De eerste avond hebben we de tijd genomen om elkaar beter te leren kennen door met elkaar ‘onze’ verhalen te delen. Fijn was het om te merken dat je je zelf kon zijn, dat niets moest of verplicht was en dat we ons al heel kwetsbaar open durfden te stellen, omdat je je geliefd voelde. Het hele weekend was Gods leidende hand duidelijk aanwezig: de verbondenheid met elkaar, de liefde voor elkaar, het thema van de Bijbelstudie (thema: Bevrijd van schaamte – het verschil tussen schuld en schaamte) de preek van dominee Smink (thema: verlangen). Onze gastvrouwen hadden de tijd voor ontspanning en tijd voor bezinning mooi voor ons verdeeld. Een heerlijke middag winkelen in Rijssen of wandelen op de Holterberg, en met elkaar wat drinken in Rijssen was een mooie tegenhanger van de eerste avond. Niets hoefde, alles kon, er werd voor alles gezorgd, we hoefden niet te koken. Wat een luxe. Ik kijk terug op een warm, liefdevol weekend met erkenning en herkenning ruimte voor een lach en een traan. Een echt oaseweekend. Nee, mijn rugzak was niet zwaarder, eerder lichter door de zorgende hand van God onze Vader die het gaf dat we mochten delen, erkennen, herkennen en lief mogen hebben.

Ga naar het archief.